Van transplantatie naar sprinten op de atletiekbaan
Door transfit
4 min leestijd
Origineel artikel via: https://etg2026.nl/news-sbl_stephanie_nl/
Plotseling een heel ander leven moeten accepteren. Een zware stofwisselingsziekte die langzaam maar zeker je lichaam afbreekt. Diagnose: een zeldzame aandoening die haar nieren en ogen aantastte. Dat is het verhaal van de 18-jarige Stephanie Veenstra. Maar dankzij een niertransplantatie en haar ontembare doorzettingsvermogen sprint ze nu vol energie naar haar dromen.
Een leven op de rem
“Ik had voor mijn transplantatie heel weinig energie,” vertelt Stephanie openhartig. De stofwisselingsziekte zorgde voor een constante, loodzware vermoeidheid. Waar haar klasgenoten na schooltijd nog afspraken om leuke dingen te doen, was Stephanie simpelweg te uitgeput. “Ik ging wel hele dagen naar school, dat lukte gelukkig. Maar daarna was ik op. Het was echt uitzonderlijk als ik daarna nog energie had voor vriendinnen.”
Haar hele jeugd stond in het teken van die beperking. Ondanks de vermoeidheid probeerde ze altijd in beweging te blijven door te dansen, maar ze moest regelmatig aan de kant zitten. Naarmate de jaren verstreken en haar nierfunctie steeds verder achteruitging, werd de vermoeidheid erger. Er was een structurele oplossing nodig: een niertransplantatie.
De ultieme match van dichtbij
De zoektocht naar een geschikte donor begon bij haar ouders. Haar moeders bloedgroep bleek helaas geen match, maar die van haar vader wel. Na een reeks intensieve medische onderzoeken en weefseltyperingen kwam het verlossende woord: haar vader was de perfecte match. In december 2022, Stephanie was toen pas 15 jaar, volgde de ingrijpende operatie.
“Het idee dat je niet weet hoe je wakker wordt en hoeveel pijn je zult hebben, vond ik heel eng.” – Stephanie
De operatie was spannend en de nasleep pittig. Nadat de morfine werd afgebouwd, bleek ze niet tegen de vervangende pijnstiller te kunnen. Ze werd erg misselijk en ziek en moest de geplande terugkeer naar huis uitstellen. Uiteindelijk mocht ze na twee weken, vlak voor Oud en Nieuw, het ziekenhuis verlaten. Het bleek de start van een energieke ommekeer.
De ontdekking van de sprint
Het herstel vroeg om geduld. Lopen voelde in het begin door de pijn en het gebrek aan conditie als het volbrengen van een marathon. Stephanie wilde zo snel mogelijk weer sporten. Die sportieve ommekeer kreeg een extra impuls toen Stephanie in aanraking kwam met de New Wings Foundation. Deze stichting zet zich met hart en ziel in om kinderen en jongeren na een transplantatie (weer) aan het sporten te krijgen. Het bleek een schot in de roos.
Tijdens de jaarlijkse ‘Kidsdag’ ontmoette Stephanie een wereld aan lotgenoten. “Je deelt daar ervaringen met jongeren die precies begrijpen wat je hebt doorgemaakt,” vertelt ze. Het bleef niet bij die ene dag; er ontstonden hechte, diepe vriendschappen. Via deze
Foundation kwam op een gegeven moment de vraag of ze wilde meedoen aan de World Transplant Games. Het enthousiasme was er gelijk bij Stephanie. En toen er voor een sport gekozen moest worden, bij gebrek aan een danscategorie, viel haar oog op atletiek. Ze sloot zich aan bij een hardloopgroep, maar ontdekte al snel dat lange afstanden haar niet lagen. Haar ware passie bleek korter en explosiever: de sprint.
Sinds kort traint ze twee keer per week fanatiek in een gespecialiseerde sprintgroep. De verandering in haar fitheid is spectaculair, door de combinatie van de transplantatie en haar beweegpatroon.
“Mijn energie is echt met honderd procent verbeterd. Ik heb een stukje van mijn leven terug.” – Stephanie
Geïnspireerd aan de start
Met die herwonnen energie kijkt ze vol verwachting uit naar de European Transplant Games in Arnhem. De Games zijn voor haar een krachtig symbool van wat er weer mogelijk is na een transplantatie, maar ook een plek van diepe verbondenheid. Ze herinnert zich de openingsceremonie van haar vorige Games nog als de dag van gisteren, in het bijzonder het moment dat de donoren het stadion betraden. “Zij kregen een staande ovatie. Dat was ontzettend indrukwekkend om te zien.”
In Arnhem komt Stephanie uit op de 100 en 200 meter sprint. Hoewel ze inmiddels is doorgestroomd naar een pittigere leeftijdscategorie (18 tot 29 jaar) en de concurrentie moordend is, blijft ze dromen van dat ultieme doel: een medaille. Maar bovenal wil ze een bron van inspiratie zijn voor anderen. Haar boodschap aan haar leeftijdsgenoten is glashelder:
“Geniet van de dingen die je kunt doen, want gezondheid is niet vanzelfsprekend. Sport, beweeg en geniet van het leven!” – Stephanie
Na de Games wacht er alweer een nieuwe uitdaging op Stephanie. Ze hoopt dit jaar of komend jaar te starten met de PABO, vastbesloten om haar droom waar te maken: de allerliefste (en soms een tikkeltje strenge) juf van de basisschool worden.
