De energie van een transplantatie
Door transfit
4 min leestijd
Origineel artikel via: https://etg2026.nl/news-sbl_haakon_nl/
Als zorgverlener is hij gewend om voor anderen te zorgen, maar vijfentwintig jaar lang was zijn eigen lichaam een tikkende tijdbom. De diagnose: de ziekte van Crohn in combinatie met PSC, een chronische ontsteking van de galwegen die uiteindelijk leidde tot levercirrose. Dit is het verhaal van de 61-jarige Haakon Kuit. Na een loodzware operatie en een jaar van herstel staat hij nu aan de start van een nieuw hoofdstuk, mét een heel bijzonder doel.
Vijfentwintig jaar overleven op wilskracht
“In 1999 werd er gezegd dat ik binnen tien jaar een nieuwe lever nodig zou hebben,” vertelt Haakon. Het liep anders. Dankzij zijn ijzersterke basisconditie en een enorme dosis wilskracht wist hij het proces vijfentwintig jaar te rekken. Maar de laatste tien jaar eisten hun tol. De actieve sporter en chirurg moest lijdzaam toezien hoe zijn energie wegsijpelde. Hockeyen werd onmogelijk, skiën moest hij opgeven, en op de golfbaan was de buggy zijn enige redding. “Ik sliep uren overdag en was ’s middags tot weinig meer in staat. Je wereld wordt heel klein.”
Uiteindelijk was de koek op. Haakon was zó ziek dat alleen een transplantatie hem nog kon redden. Na anderhalf jaar op de wachtlijst volgde in mei 2025 de verlossende, maar loodzware operatie. Vanwege eerdere darmoperaties lag hij maar liefst elf uur op de operatietafel. Het herstel was een beproeving. “De eerste zes maanden waren verschrikkelijk. Mijn hele lichaam deed pijn door de urenlange, onnatuurlijke houding op de operatietafel. En de medicatie tegen afstoting zorgde voor hevige spierkrampen en stijfheid. Dat frustreerde me enorm, want als sporter wil je de controle hebben, maar dat had ik niet.”
De parallelle wereld van dankbaarheid
Inmiddels is het een jaar later en heeft Haakon zijn energie terug. “Ik maak weer volle dagen en sta vroeg op. Dat was een paar jaar geleden ondenkbaar.” Het herwonnen leven deelt hij in de eerste plaats met zijn gezin. “Zij hebben jarenlang een zieke man en vader in huis gehad. Ik lag vaak te slapen en miste de gesprekken aan tafel. Nu wil ik die tijd inhalen. Het werk is belangrijk, maar mijn gezin staat nu echt op één.”
Van wie zijn nieuwe lever is, weet Haakon niet. De donor is anoniem, maar de dankbaarheid is er niet minder om. Hij stuurde een anonieme bedankbrief naar de nabestaanden. “Ik ben me er pijnlijk van bewust hoe kostbaar dit orgaan is. Als het misgaat met deze lever en er is geen tijd voor een nieuwe, beslissen een paar dagen over leven en dood. Ik ben er dus extreem zuinig op. Vol gas feesten of mijn lichaam overbelasten? Dat nooit. Dat zou een diep gebrek aan respect zijn naar mijn donor.”
“Het is een parallelle wereld van mensen die allemaal met transplantatie te maken hebben. Die verbondenheid is heel bijzonder.” – Haakon
Een duwtje in de rug op Papendal
Via LinkedIn las Haakon over de European Transplant Games op Papendal. Het bleek de perfecte stimulans voor zijn herstel. “Ik zag dat golf op het programma stond en dacht: dat is mijn doel. Het gaf me het nodige duwtje in de rug om weer te gaan trainen en de discipline op te brengen.”
Voor Haakon draaien de Games om veel meer dan sportieve prestaties. Het is een ontmoeting met lotgenoten, levende donoren en nabestaanden. Een community die allemaal dezelfde fragiliteit van het bestaan begrijpt. Haakons ultieme hoop? Dat de Games net zo groeien in maatschappelijke erkenning als bijvoorbeeld de Paralympische Spelen de afgelopen twintig jaar hebben gedaan. “Ik hoop dat dit evenement bijdraagt aan de bewustwording rondom orgaandonatie. Want op de wachtlijst staan is één ding, maar voor veel mensen komt die hulp helaas nog altijd te laat. Als mijn verhaal ook maar één twijfelaar over de streep trekt om donor te worden, is mijn missie geslaagd.”
Dit verhaal is onderdeel van de campagneserie ‘Stories Beyond Life’ van de European Transplant Games. Geschreven door: Jorik Tilstra.
