Van overleven naar volop leven

Origineel artikel via: https://etg2026.nl/news-sbl_yvette_nl/

Yvette Draisma is getrouwd en moeder van twee inmiddels al volwassen kinderen. Ze golft graag, fietst, leest, kookt en eet met vrienden. Maar bovenal koestert ze de tijd met haar man en kinderen “Samenzijn met mijn man en kinderen is voor mij altijd heel belangrijk”. Dat klinkt misschien gewoon: totdat je weet wat eraan voorafging.  

In 1992, op 27-jarige leeftijd, onderging Yvette een levertransplantatie. Haar weg daarnaartoe begon acht jaar eerder, op haar negentiende. Ze woonde en werkte in Zürich, in een restaurant, toen haar lichaam begon te protesteren. “Het ging heel snel eigenlijk. Ik werd zwaar, was ontzettend moe en kreeg gele ogen. Op een gegeven moment kon ik mijn werk gewoon niet meer goed doen.” Ze herinnert zich vooral de verwarring uit die periode: “Het was zo frustrerend, omdat ik nog niet wist dat ik echt ziek was. Mijn collega’s baalden ervan dat ik mijn werk niet goed deed, en ik zelf ook.”

Stilstaan terwijl de wereld doorging 

Naarmate de diagnose duidelijker werd en de ziekte verder vorderde, brak een zware periode aan. Terwijl leeftijdsgenoten studeerden en hun leven opbouwden, zat Yvette ziek en moe thuis, “mijn leven stond eigenlijk stil.” Toch bleef ze vechten.

Wachten is echt moeilijk,” vertelt Yvette. “In het begin ging ik nergens heen zonder mijn tas voor het ziekenhuis. Je bent eigenlijk altijd voorbereid op wat er kan gebeuren.” Om de transplantatie goed door te komen, deed ze medisch fitness om zo sterk mogelijk te blijven. “Ik wist dat ik zo gezond mogelijk moest blijven om de transplantatie goed door te komen. En ergens hadden we ook het vertrouwen: het komt goed.”

De weg terug

Na de operatie komt het herstel langzaam op gang. “Vanaf ongeveer de derde week voelde ik me elke dag een beetje sterker worden. Het ging niet in één keer goed, maar het ging wel elke dag vooruit.” Een eerste grote mijlpaal volgt snel: “Na een aantal maanden begon ik weer met werken. Ik had vijf jaar niet gewerkt, dus dat voelde echt bijzonder.” En dan komt een moment dat ze nooit vergeet: “Zes maanden na de transplantatie stond ik weer op de ski’s. Boven op de berg heb ik het echt uitgeschreeuwd van blijdschap. Dat voelde als vrijheid.”

Toch is er één dag die eruit springt: haar huwelijk. “Een jaar na thuiskomst uit het ziekenhuis ben ik getrouwd. Dat was een van de mooiste dagen van mijn leven. We vierden niet alleen onze liefde, maar ook dat ik dit had overleefd. We vierden echt het leven.”

Bewegen als medicijn

Sport speelt altijd een rol in haar leven, ook tijdens ziekte. “Ik vond tennis en squash altijd heel leuk,” vertelt ze. “In de laatste jaren voor de transplantatie deed ik vooral medische fitness om zo sterk mogelijk te blijven.” Ook na de operatie wordt beweging snel opgepakt. “In het ziekenhuis meldde ik me al aan bij een tennisvereniging in de buurt. Bewegen gaf me echt houvast.” Ze benadrukt vooral het mentale effect: “Door te sporten bouw je niet alleen spieren op, maar ook vertrouwen. Dat was ik echt kwijtgeraakt.”

Haar boodschap voor iedereen

“Ik heb geleerd dat ik sterker ben dan ik dacht,” vertelt Yvette. “En dat iedereen zijn eigen levenspad heeft, met eigen moeilijkheden.” Die levenshouding is sindsdien niet veranderd: “Blijf positief en geniet van elke dag. Dat probeer ik al 34 jaar zo te doen.” Vanuit diezelfde gedachte deelt ze ook haar boodschap met anderen. “Orgaandonatie werkt en redt levens,” zegt ze stellig. “En daarnaast wil ik meegeven dat bewegen en sporten niet alleen belangrijk zijn, maar ook heel leuk. Zorg goed voor jezelf en geniet van het leven.”

Dit verhaal is onderdeel van de campagneserie ‘Stories Beyond Life’ van de European Transplant Games. Geschreven door: Jennifer Hordijk.